Plany zagospodarowania przestrzennego i decyzje o WZiZT

Darmowy podgląd

Jeśli brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tryb wydawania decyzji regulują przepisy, ale… czy wszystko jest w nich precyzyjnie określone?

 

Od czasu do czasu kolejne gminy wzywają do uiszczenia renty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Czy mają takie prawo?

Co mówi na ten temat ustawa z dnia 27 marca 2003 r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym?

Art. 63. ust 3.
ust. 3. Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W art. 36 jest ust 4. który brzmi:
4. Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości.

Zgodnie ze znaczeniem słów: stosuje się odpowiednio gminy zamieniają fragment „w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą” na słowa „w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy” i na tej podstawie występują z roszczeniem o zapłatę tej opłaty.

Jednak tu pojawia się pewien problem:

Art 36 ust 4 ustala jedynie maksymalną wartość tej opłaty na 30 % wzrostu wartości nieruchomości nie precyzując jaka to ma być dokładnie stawka, ponieważ zgodnie z:

Art. 15. ust 2 pkt 12
2. W planie miejscowym określa się obowiązkowo:
(…)
12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4.

A skoro stawki te określa się w planie, to jak można je określić w odniesieniu do terenów dla których wydaje się decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli:

Art. 59. ust 1.
1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Ot taka trochę kwadratura koła Mieszane uczucia

Wreszcie doczekaliśmy się wyroku Sądu:

WSA przypomniał, że z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. W razie braku planu miejscowego, w przypadku gdy wydawane są decyzje o warunkach zabudowy, „odpowiednie stosowanie” art. 36 i 37 prowadzi do wyłączenia stosowania art 36 ust 4 oraz art. 37 ust 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak podstaw prawnych zarówno do uchwalania stawek procentowych opłaty od wzrostu wartości nieruchomości przez radę gminy w odrębnej uchwale, jak i do naliczania takiej opłaty i związanego z tym ustalenia wysokości stawki przez organ, wykonawczy gminy. Wyrok WSA w Białymstoku z 2 września 20l0r.,NSA/Bk4S8/W

Powrót do:Pułapki obrotu gruntami > O planach zagospodarowania przestrzennego